Dziś liturgia mówi: Nigdy nie słyszano, aby ktoś przywrócił wzrok niewidomemu od urodzenia, tylko Chrystus, Syn Boży tego dokonał. Chrystus jest światłością i sprawia, że możemy dostrzegać rzeczy niewidzialne. Kto idzie za Mną, powiada, nie błądzi w ciemnościach. Msza Święta wprowadza nas coraz głębiej w świat nadprzyrodzony, do którego należymy od chrztu świętego.
Lætare, Ierusalem! Wesel się, Jerozolimo! (por. Iz 66, 10-11)
IV niedziela Wielkiego Postu nosi nazwę niedzieli Lætare od pierwszych słów antyfony na wejście, zaczerpniętych z księgi proroka Izajasza. Wizualnym symbolem tej niedzieli jest różowy kolor szat liturgicznych, w jakich kapłan dziś sprawuje Mszę św.
Dla narodu wybranego przebywającego w niewoli egipskiej symbolem wyzwolenia był dzień przejścia przez Morze Czerwone. Nam zaś Kościół przypomina w połowie okresu Wielkiego Postu, że przybliża się czas, w którym będziemy świętować wyjście z niewoli grzechu dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. Źródłem radości niech będzie zatem nawrócenie zwieńczone sakramentem pokuty, aby ten czas był istotnie czasem upragnionym i dniem zbawienia (por. 2Kor 6, 2b).
Kolczasta łodyga prowadzi do kwiatu pięknej róży zakwitającej wiosną. Ten obraz może być alegorią drogi naszego życia, wiodącej nierzadko wśród kolców i cierni. Podążamy tą drogą z wiarą ku górze, bo właśnie wierzymy w to, że prowadzi ona do celu, jakim jest nowe życie dzięki zmartwychwstaniu Chrystusa. Łaską bowiem jesteśmy zbawieni przez wiarę (por. Ef 2, 8a).